اتاق باز بدون تو مات و فرسوده 

وشیشه ای که پراست ازهزارتن دوده 

وشيشه ای که نيازی به پرده ديگرنيست

بخواب تو ی غزلهام تخت و آسوده

:«دِلِت نگيره نگی اين چه طرز لالاييست؛

هميشه طرز لالاگفتنُم همين بوده » 

(دو تا پرانتز بسته) دو پلک زيبا که...

دو تا گلوله ی مشکی هميشه آلوده

پر از گناه پر از جرمهای ريزو درشت

 که مدشده ست جديدآ دراين دومحدوده

و سگ دو ميزنم از صبح تا شب ...اما نه؛

غزل نميشود اين فکرهای بيهوده

سه چار مصرع سرطان گرفته ی بيمار

نشسته اند وسرگرم اولين توده...

...بخواب با تو نبودم بخواب لالا کن

که قصه گوی مريض تو سخت فرسوده 

                                                                 ...